Σύνθεση με μπαούλο

 

Kάθε φορά που σκεφτόμουν την πιθανότητα δημιουργικής προσέγγισής μου στη ζωγραφική, κατέληγα να προβληματίζομαι για τη στιγμή που θα ερχόμουν απέναντι σε κάτι που θα υπήρχε στημένο στον πραγματικό χώρο, θα ζούσε δηλαδή μαζί μου και θα επηρεαζόταν από όλες τις συνθήκες που επηρεάζουν κάθε στιγμή του χωροχρόνου μου.

Η στιγμή αυτή φάνηκε να έφτασε όταν, η πρόταση για το νέο έργο μου -το 3ο στη σειρά-, ήταν το να προσπαθήσω ν' αποδώσω ζωγραφικά μια σύνθεση αντικειμένων που υπήρχε στο χώρο. Μια σύνθεση που είχε σα βασικά της συστατικά ένα μεγάλο, κλασικό, ξύλινο, βαμμένο καφέ μπαούλο, μπροστά του ένα ξύλινο σκαμπό μ' ένα ποτήρι πάνω του και μ' ένα πήλινο ρόδι πάνω στο ποτήρι καθώς κι ένα σχεδόν μαραμένο αλλά πράσινο φύλλο να δείχνει σα να βγαίνει και να κρέμεται πάνω απ' το ρόδι.

Η σύνθεση ομολογουμένως δεν μου έλεγε αισθητικά κάτι, ήταν απλά μια πρόκληση για εμένα. Η ζωγραφική προσέγγιση δηλαδή ενός φυσικού θέματος. Ως τέτοια ναι, την ήθελα. Την είδα περίπου σαν ευκαιρία να εμπλακώ και να βρω τους δρόμους μου και σε αυτόν τον τομέα, κατά μία έννοια το χρειαζόμουν.

Οι πρώτοι προβληματισμοί ξεκίνησαν με τα πρώτα που χρειαζόταν να κάνω... με τις μετρήσεις μου.

Οι μετρήσεις σε αντικείμενα στον φυσικό χώρο δεν έχουν και μεγάλη σχέση με τις μετρήσεις από εικόνα σε χαρτί. Για εμένα μάλιστα φάνηκαν αρχικά σα να μην έχουν καμία σχέση... πράμα που με προβλημάτισε ιδιαίτερα είν' η αλήθεια καθώς έπιασα τον εαυτό μου να μην ξέρει πώς να το κάνει με σωστό τρόπο, με τρόπο δηλαδή που να τηρεί τις απαραίτητες αναλογίες σε κάθε μέτρησή μου.

Ευτυχώς υπήρχαν οι "φύλακες άγγελοι" του χώρου που μου έδωσαν τις απαραίτητες συμβουλές τους και, μετά από κάποιες προσπάθειές μου, νομίζω πως κατάφερα να το ελέγχω αρκετά καλά.

Ωστόσο, δεν παρέλειψα να κάνω και μια φωτογράφιση με το κινητό μου τόσο του ίδιου του θέματος από το σημείο που βρισκόμουν όσο και του σημείου μου σε σχέση με τον χώρο γύρω μου καθώς θα χρειαζόταν να επανατοποθετώ εκεί ακριβώς την κάθε επόμενη φορά που θα ερχόμουν στο εργαστήρι να συνεχίσω στο έργο μου. Η οπτική θέασης ενός αντικειμένου είναι βλέπετε απόλυτα σχετική τόσο με τη θέση του ίδιου του αντικειμένου όσο όμως και με τη θέση του παρατηρητή του. Παράλληλα κανείς δεν μου διασφάλιζε -για επόμενη φορά άρα σε άλλη μέρα- το ότι δεν θα είχε κουνηθεί κάτι από τη σύνθεση (και λογικό σ' έναν κοινόχρηστο χώρο).

Όταν πια κατάφερα να δείξω στο χαρτί μου -σε μορφή σκίτσου αρχικά- τη συνολική εικόνα από το κομμάτι της σύνθεσης που απομόνωσα, πέρασα στον επόμενο προβληματισμό μου...

Πώς αποδίδω σωστά το έγχρωμο φυσικό πρότυπο σε ασπρόμαυρη ζωγραφιά;! Γιατί είν' αλλιώς να έχεις το πρότυπο απευθείας σε ασπρόμαυρο κι αλλιώς σε έγχρωμο, πόσο μάλλον να αποτελείται από φυσικά αντικείμενα που επηρεάζονται από κάθε μεταβολή του φυσικού φωτισμού τους.

Εδώ, δε θα πω ψέματα, ένιωσα καλά να δεχτώ βοήθεια από τη χρήση της τεχνολογίας. Να μετατρέψω δηλαδή σε ασπρόμαυρη μια έγχρωμη φωτογραφία από τη λήψη του θέματος. Έτσι είχα πρόχειρη και με φιλικότερο τρόπο αυτή τη χρωματική μετάφραση που χρειαζόμουν.

Από εκεί και μετά η ιστορία μου είναι πλέον λίγο - πολύ γνωστή και δε θα κουράσω με το να επαναλάβω λεπτομέρειές της, το έκανα στις προηγούμενες δύο αναρτήσεις μου.

Το αποτέλεσμα σίγουρα θα μπορούσε να ήταν και καλύτερο. Ωστόσο, για επίσημη πρώτη μου σε όλο αυτό, ένιωσα καλά να σταματήσω εκεί που σταμάτησα. Ελπίζω να κρίνετε κι εσείς το αποτέλεσμα μέσα από ένα τέτοιο πρίσμα.

Τεχνικά στοιχεία...

• Πρότυπο: Από φυσική σύνθεση αντικειμένων σε απόσταση περίπου δύο μέτρων.
• Αποτέλεσμα: Με μολύβια και σε πλήρη κάλυψη λευκού χαρτιού ακουαρέλας βάρους 240gsm & διαστάσεων 30cm x 40cm. Ολοκληρώθηκε Σάββατο 19/12/2021.

Εικόνα προτύπου...