Σύνθεση με μπαούλο

 

Kάθε φορά που σκεφτόμουν την πιθανότητα δημιουργικής προσέγγισής μου στη ζωγραφική, κατέληγα να προβληματίζομαι για τη στιγμή που θα ερχόμουν απέναντι σε κάτι που θα υπήρχε στημένο στον πραγματικό χώρο, θα ζούσε δηλαδή μαζί μου και θα επηρεαζόταν από όλες τις συνθήκες που επηρεάζουν κάθε στιγμή του χωροχρόνου μου.

Φάρος

 

Nέα προσπάθεια,

Η 2η στη σειρά σε αυτόν τον -αέναο θέλω να ελπίζω- κύκλο που άνοιξα. Σ' έναν κύκλο που με θέλει να προσπαθώ να νιώσω και να αποδώσω ζωγραφικά, μια άλλη διάσταση ενός θέματος που έχω μπροστά μου. Μια διάσταση που να καταλήγει να δείχνει ή να θυμίζει κι όχι απαραίτητα ν' απεικονίζει. Σχεδόν ποτέ άλλωστε δεν είναι η απεικόνιση ο στόχος στη ζωγραφική, η απεικόνιση ταξιδεύει περισσότερο στα μονοπάτια της πιο σύγχρονης τέχνης, της τέχνης της φωτογραφίας.

Η δικιά μου διάσταση θα έχει νόημα μόνο αν καταφέρνει να δημιουργεί νέες εικόνες στο μυαλό, νέες προσεγγίσεις, νέα συναισθήματα. Το αποτέλεσμα ωστόσο χρειάζεται να εξακολουθεί να συνδέεται ξεκάθαρα με το κυρίως θέμα ως αφετηρία κάθε νέας οπτικής του.

Νησιώτικο δώμα

H  στιγμή έφτασε...

Μόνος μου μέσα σε τόσους άλλους, μπροστά στο 1ο φίλο του φρεσκοαγορασμένου μου μπλοκ ακουαρέλας. Το λευκό ατσαλάκωτο χαρτί περίμενε υπομονετικά να τολμήσω να το λερώσω, να τολμήσω να παίξω πάνω του με το μολύβι μου και τη γόμα μου, με τη φαντασία μου και την παρατήρησή μου όπως περίπου έκανα και πολύ παλιότερα, να προσπαθήσω δηλαδή να μετατρέψω -με τον δικό μου τρόπο- την επιφάνεια αυτού του χαρτιού έτσι ώστε να θυμίζει αυτό που έβλεπα από ένα άλλο κομμάτι χαρτί, ένα μικρότερο και πολύ ταλαιπωρημένο χαρτί που έφερε μια ασπρόμαυρη, φωτογραφία -με έντονες αντιθέσεις καλλιτεχνικού ρετουσαρίσματος- από ένα νησιώτικο δώμα δίπλα από χαρακτηριστικά φαρδιά νησιώτικα σκαλιά.