Νησιώτικο δώμα

H  στιγμή έφτασε...

Μόνος μου μέσα σε τόσους άλλους, μπροστά στο 1ο φίλο του φρεσκοαγορασμένου μου μπλοκ ακουαρέλας. Το λευκό ατσαλάκωτο χαρτί περίμενε υπομονετικά να τολμήσω να το λερώσω, να τολμήσω να παίξω πάνω του με το μολύβι μου και τη γόμα μου, με τη φαντασία μου και την παρατήρησή μου όπως περίπου έκανα και πολύ παλιότερα, να προσπαθήσω δηλαδή να μετατρέψω -με τον δικό μου τρόπο- την επιφάνεια αυτού του χαρτιού έτσι ώστε να θυμίζει αυτό που έβλεπα από ένα άλλο κομμάτι χαρτί, ένα μικρότερο και πολύ ταλαιπωρημένο χαρτί που έφερε μια ασπρόμαυρη, φωτογραφία -με έντονες αντιθέσεις καλλιτεχνικού ρετουσαρίσματος- από ένα νησιώτικο δώμα δίπλα από χαρακτηριστικά φαρδιά νησιώτικα σκαλιά.

Αυτή τη φορά όμως κάτι είχε αλλάξει σε σχέση με παλιά και σίγουρα δεν ήταν το θέμα της εικόνας. Για την ακρίβεια πολλά είχαν αλλάξει και πρώτ' απ' όλα εγώ ο ίδιος. Δεν ήμουν πια παιδί, σίγουρα όχι βάσει της τυπικής απόδοσης αυτής της έννοιας. Ήμουν ένας ώριμος άνδρας με οικογένεια, με δικό μου παιδί και σύζυγο, με απαιτητική δουλειά και μ' ένα σωρό εμπειρίες, διάφορες εμπειρίες μαζεμένες μέσα στα 55 χρόνια της ως τότε ζωής μου. Πολλές πια οι εμπειρίες μεν αλλά με ελάχιστο χώρο μέσα τους για κάτι παρόμοιο με αυτό που τώρα δοκίμαζα να κάνω, να ζωγραφίσω.

Η επιλογή της συγκεκριμένης εικόνας -ως πρότυπο της αρχικής μου προσπάθειας- έγινε μέσα από μεγάλο σύνολο παρόμοιων εικόνων που διέθετε ο χώρος. Επιλογή με προτάσεις και διάλογο των ανθρώπων που ήταν αρμόδιοι να μας καθοδηγούν. Η σύμφωνή μου γνώμη μου ήρθε εύκολα. Αρκετά μετά και ουσιαστικά εκ του αποτελέσματος μπορώ πλέον να εικάσω πως ήταν μια σωστή επιλογή.

Η στιγμή όμως είχε φτάσει! Αγγίζω το χαρτί, ταξιδεύω στη φωτογραφία, αξιολογώ τα εργαλεία μου για μια ακόμα φορά και ξεκινώ.

Η πρόταση και το σωστό ήταν να ξεκινήσω με μετρήσεις, μετρήσεις τέτοιες που να μου επιτρέψουν να μεταφέρω, με αναλογικές διαστάσεις κι άρα σωστά τοποθετημένα, όλα τα ιδιαίτερα σημεία της φωτογραφίας πάνω στο δικό μου χαρτί κι άρα σε διαστάσεις αρκετά μεγαλύτερες απ' αυτές της εικόνας προτύπου.

Σε αυτό το στάδιο βοηθά μια πρόχειρη "ξεπατικοσούρα" που μου είπαν να κάνω απ' την εικόνα προτύπου, πάνω σ' ένα ρυζόχαρτο ώστε να μπορώ μετά να σημειώνω εκεί άφοβα ό,τι μετρήσεις θα χρειαζόταν να κάνω για τα επιμέρους σημεία της εικόνας. Μπορεί ν' ακούγεται λίγο σα "κλεψιά" η μέθοδος της "ξεπατικοσούρας" αλλά δεν έχει καμία σχέση με κλεψιά καθώς αφορά κάτι σα προσχέδιο -ίδιων διαστάσεων με την εικόνα- που απλά βοηθά μόνο στο να σημειώνει κανείς απευθείας πάνω του και να μη λερώνει με σημειώσεις του ούτε την εικόνα, ούτε το έργο του.

Παίρνουν φωτιά λοιπόν ο χάρακάς μου, το κομπιουτεράκι του κινητού μου -για πράξεις απλής μεθόδου των τριών- και, μετά από κάποια ώρα -αρκετή ώρα μπορώ να πω-, το αποτέλεσμα άρχισε να δείχνει ελπιδοφόρο.

Οι πρώτες γραμμές γίνονται πάνω στο χαρτί μου με μολύβι -για κάποιους με κάρβουνο- ώστε ν' αναστηθούν σιγά - σιγά τα βασικά σχήματα της εικόνας πάνω στο χαρτί. Πολλές οι διορθώσεις, πολλά τα λαθάκια που χρειάστηκε να τα δω και να τα μαζέψω εγκαίρως ώστε να μη με ταλαιπωρούσαν χειρότερα μετά. Όταν όμως όλο έγινε κι άρχισα να βλέπω στο χαρτί κάτι ευχάριστο... ξεκίνησε και το πρώτο συναίσθημα ικανοποίησης και εσωτερικής επιβεβαίωσης για το ότι άξιζε που τόλμησα να δοκιμάσω. Πολύ ωραίο συναίσθημα είν' η αλήθεια, απ' αυτά που γίνονται οδηγοί για κάθε νέα δοκιμή.

Με το βασικό σχήμα της εικόνας "κολλημένο" ακόμα πάνω στο χαρτί, ξεκίνησα να νιώθω την ανάγκη να προσπαθήσω να το ξεκολλήσω απ' το χαρτί, να το κάνω ν' ανασάνει. Τα βασικά μου εργαλεία μένουν να είναι πάντα τα μολύβια μου.

Δοκίμαζα εκεί που χρειαζόταν να κάνω κάτι που να θυμίζει σκιά, αλλού πυκνότερη -σχεδόν μαύρη απ' τις πολλές μολυβιές- κι αλλού ελαφριά σα μουτζούρα από σβήσιμο γόμας και, όλ' αυτά, να συνυπάρχουν μεταξύ τους ομαλά και με την ανάλογη διαβάθμιση εκεί που το ένα έρχεται ν' αγκαλιαστεί με το άλλο... φως & σκιά... σκιά & φως... κανένα τους με λιγότερη αξία.

Μπορεί ν' ακούγεται κάπως απλό αλλά δεν ήταν και τόσο για εμένα. Πάλευα, νίκαγα, έχανα... το ωραίο απέχει ελάχιστα από το μη ωραίο... παλαντζάρισμα συνεχές... φόβος και χαρά να δένουν σε ένα αποτέλεσμα πάνω στο χαρτί μου.

Οι συμβουλές απ' τους αρμόδιους του χώρου ήταν καταλυτικής σημασίας και γίνονταν με πολύ προσεγμένο τρόπο... και πάλι όμως... το δικό μου χέρι έπρεπε να κινηθεί, το δικό μου μολύβι έπρεπε να πατήσει, το δικό μου μυαλό να δει, το δικό μου χαρτί να φτάσει σε μια εκδοχή της αρχικής εικόνας.

Μετά από κάποιες ώρες προσπάθειας -χρειάστηκε να έρθω και επόμενη μέρα στο εργαστήρι να συνεχίσω στο έργο μου- έφτασα να έχω κάνει κάτι που μπορούσα να ηρεμήσω βλέποντάς το. Καταλάβαινα μεν ξεκάθαρα πως είχε περιθώρια να πάει και πολύ καλύτερα στις φωτοσκιάσεις του, ένιωθα ωστόσο πως δεν είχε ανάγκη να κουραστεί το χαρτί περισσότερο από τις δικές μου προσπάθειες. Για τη δική μου αρχή, ήταν αυτό που με κάλυπτε τόσο - όσο.

Όσο αφορά όμως εσάς... η επιείκειά σας θα ήταν καλοδεχούμενη καθότι, θυμίζω... ήταν η 1η επαφή μου μετά από δεκαετίες αποχής.

Τεχνικά στοιχεία...

• Πρότυπο: Από χαρτί με εικόνα διαστάσεων 21cm x 22cm.
• Αποτέλεσμα: Με μολύβια και σε πλήρη κάλυψη λευκού χαρτιού ακουαρέλας βάρους 240gsm & διαστάσεων 30cm x 40cm. Ολοκληρώθηκε Σάββατο 18/9/2021.

Εικόνα προτύπου...