H στιγμή έφτασε...
Μόνος μου μέσα σε τόσους άλλους, μπροστά στο 1ο φίλο του φρεσκοαγορασμένου μου μπλοκ ακουαρέλας. Το λευκό ατσαλάκωτο χαρτί περίμενε υπομονετικά να τολμήσω να το λερώσω, να τολμήσω να παίξω πάνω του με το μολύβι μου και τη γόμα μου, με τη φαντασία μου και την παρατήρησή μου όπως περίπου έκανα και πολύ παλιότερα, να προσπαθήσω δηλαδή να μετατρέψω -με τον δικό μου τρόπο- την επιφάνεια αυτού του χαρτιού έτσι ώστε να θυμίζει αυτό που έβλεπα από ένα άλλο κομμάτι χαρτί, ένα μικρότερο και πολύ ταλαιπωρημένο χαρτί που έφερε μια ασπρόμαυρη, φωτογραφία -με έντονες αντιθέσεις καλλιτεχνικού ρετουσαρίσματος- από ένα νησιώτικο δώμα δίπλα από χαρακτηριστικά φαρδιά νησιώτικα σκαλιά.
